Upon browsing my Facebook account yesterday, I stumble across this article and makes me stop and think. This is how we work! We are not just a NURSES. We save and value life’s. Just read it guys!
——
“Nurse kami…
Hindi basta libro ang binabasa namin, kundi makakapal na libro, yung tipong mas mabigat pa sa utak ng tao. Sa sobrang bigat nito, hinati na sila sa dalawang magkahiwalay na volume. Hindi pa natuwa yung gumawa, may hiwalay pa na worksheet. Mapapa-“sheet” ka talaga kapag sinimulan mo siyang sagutan.
Nurse kami…
Hindi basta exam ang sinasagutan namin, hindi basta multiple choice o identification. Ang bawat tanong sa amin, may kwento, may karanasang nakapaloob. Sinasanay kaming sumagot, makisalamuha at makipag-usap sa bawat uri ng tao. Sinasanay kaming alamin at pakisamahan ang bawat isang tao na nasa loob at labas ng hospital. Doktor, pharmacist, dietician, medical technologist, pati nga mga radiologist. Lahat ng yan, kahit paunti-unti, pinag-aralan namin ang kanilang nalalaman, upang sa pagkakataon na nagkakaroon ng banta sa buhay ng pasyente, hindi kaming parang lutang na susunod ng basta-basta. Lahat sila, idagdag ang pasyente sampu ng mga kamag-anak nila, pinag-aralan naming pakisamahan.
Nurse kami…
Hindi kami basta lang nag-aalaga ng pasyente, nagdudugtong kami ng buhay. Sa bawat paalala namin, sa bawat pagsubo ng pagkain, sa bawat paglilinis ng katawan, sa pagtulong na magbihis, sa pagbibigay ng gamot, hindi lang namin kayo basta inaalagaan, buhay ang dinudugtungan namin.
Nurse kami…
Hindi papel ang hawak namin, hindi pera ang binibilang. Hindi kami nakaharap sa computer, hindi kami nagtatayo ng bahay. Pero sa amin, walang delete, walang back space, walang auditing. Hindi uso ang take 2, hindi pwede ang recounting. Dahil sa amin, ang pagkakamali ay katumbas ng isang buhay. Isa sa mga buhay na ipinagkatiwala sa aming mga kamay.
Sa bawat sanggol na natulungan namin makaiyak ng maayos pagkatapos i-suction…
Sa bawat balikat at kamay ng inang nagsisilang na sanggol na hinawakan namin…
Sa bawat yakap at ngiti na ibinigay namin sa bawat batang umiiyak…
Sa bawat pawis na tumulo at paang nangalay habang nasa mahabang operasyon…
Sa bawat pag-alalay sa paggalaw sa mga matandang pasyente…
Sa bawat sigaw na tinaggap mula sa doktor o pasyente kahit na walang kasalanan…
Sa bawat suka, dumi, ihi at dugo na minsang nagmantsa sa puti naming uniporme…
Sa bawat tanong na sinagot ng ngiti..
Sa lahat ng wheelchair na itinulak namin palabas ng hospital para sa pasyenteng gumaling at napagaling…
Sa pagtitiyagang magbigay ng hot o cold compress…
Sa bawat pagtitiyagang maglinis ng sugat at magwound dressing.
Sa bawat bed making at bedside care.
Sa bawat TSB…
Sa bawat charting…
Sa bawat endorsement…
Sa bawat pagsisikap na maka-in ng IV line ng isang beses lang…
Nurse kami, at kahit pa caregiver ang trabaho namin sa ibang bansa, mananatili ang karapatan naming irespeto ng kapwa namin. Respeto, at kailanman ay hindi dapat kwestyunin ang kakayahan at galing.”
I want to sit in his lap put my arms around him and full heartedly kiss him. Most of all I want him to kiss back pull away and look into my eyes. We wouldn’t even have to be physical I just want to feel him next to me being silly and sweet playing video games being completely and utterly stupidly happy.
Second Valentine’s day na namin magkasama ni Paulo and we celebrated as simple and as long as possible.
We started our Pre-Valentine’s day on February 10, 2013 at SM North,EDSA. After our preparation for our Case Presentation, bigla na lang siya nag aya to watch a movie. And he specifically likes to watch “Warm Bodies”. The movie was great and funny, if you have a different kind of sense of humor. You’ll definitely like this.
On February 11-12, 2013 - Sa bahay naman nila ako nag stay dahil pang gabi yun uwi namin from duty. The whole night gumagawa lang kami ng requirements and lambingan :D He is really a touchy and a sweet person.
On February 14, 2013 - He surprised me with lots of gift and affection. Late na kasi ako pumasok nun at nagkita na lang kami sa FDT Garden. Nahihiya ako nung papalapit na ako sa kanya dahil nakatingin yun mga school mates at yun isa namin CI sa akin. :)
Bouquet + Pashmina + Chocolates + Mars + Dunkin Donuts = SPOILED GIRLFRIEND
Naglambingan at nagreview lang kami the whole day but sad to say, I got a call from my Mom, telling me that my brother is rushed at the ER and will be admitted at MCU hospital.
After our class e nagpunta na agad kami sa room ng brother ko to be his bantay and to checked him up.
The next day (February 15, 2013), nagpunta pa rin siya para maka bonding ako at yun kapatid ko. :)
Kahit super lungkot ko that day e napasaya pa din niya kami :) I am so blessed to be his one and only girlfriend :D
I LOVE YOU SO MUCH R :)
* More photos are uploaded at my Facebook account
Our duty at AFP Medical Center ( V.Luna) has been really fun and interesting.Our group was assigned at Psychiatric and Orthopedic Ward for 2 weeks each. We are able to interact with different kind of people and explore are capabilities in terms of skills and ”pakikisama” with the staffs.
Grand Socialization at AFP Medical Center with Sir Magno (Group 9)
At Carlo’s pad. Preparing for our Case Presentation about Common Peroneal Nerve Palsy
It’s our 18th monthsary together. Yehey!
Super ako’ng nagulat nung dumating si Paulo sa bahay kanina. Kita’ng kita naman sa picture na wala pa’ng ayos at ligo yan. At bago’ng gising pa :)
———————————————————————————————————————-
Alam ko pagod ka na dahil kakagaling mo lang sa training mo tapos nagpunta ka pa sa amin. Thank you for this day. For making a huge effort. Mas lalo mo pinaramdam kung gaano ako kahalaga sa iyo..
Kahit lagi tayo nagtatalo dahil sa kaibahan ng mga pananaw natin sa mga bagay bagay ay masasabi ko na masaya pa din ako dahil at the end of the day ay we always kiss and make up.
Thank you din dahil kapag may emotional break down ako ay nandyan ka pa din. Ginagabayan at pinapalakas ang loob ko.
You don’t know how much you worth to me. I am maybe the most unpredictable person but I will be the person that will never leave by your side. No matter what happened.
Tandaan mo pakakasalan mo pa ako ! :D
Kaya natin ito.!
————
*His gift for our monthsary: His presence, Unconditional love for me, Sisig,Chocolates and letter :)
“Yesterday”
Yesterday, kahit kauuwi lang ni boyfie nung umaga around 6:00 am galing ”all boys night out = inuman” with our college classmate/friends eh masaya pa din ako dahil natuloy yun usapan namin.
After lunch na kami nagkita sa SM North to buy gifts for our family. Actually we had a hard time sa pagpili ng right toys for his pamangkin especially the girls. Mga nagdadalaga na kasi. :D
So we decided to buy at Toy Kingdom for Patrick (Bubble maker and car), Andrei (2 Cars) and KC. (Xylophone) Gift Factory for Andi (Adventure Time stuff toy) and Pauleen (Minion stuff toy) and lastly Papelmelroti for my future Nanay and Tatay and my Mama and Papa (Plaque of appreciation for being the best parents :D)
After our shopping galore at SM North, he really insist na kumain na kami. I said no at may pupuntahan pa kami. Nakakatawa talaga yun itsura niya yun pinipilit niya ako hanggang sa hindi ko siya matiis as always at sinabi na after na lang namin mamili. He’s face literally lit up :))
At the Victory Mall, I found a stall that caters affordable accessories that cause for 210 pesos only.
Siya ang namili ng food na kakainin namin and as always Chicken sisig nanaman with 2 rice each and 1 Litro Sprite. Yippe! You heard it right, Pinayagan na niya ako uminom ng Sprite after many weeks kahit bawal sa health ko yun. Grabe paglalambing at pagmamakaawa yata ang ginawa ko para lang payagan niya ako. Haha!
That’s how we celebrated the so called Doomsday. Kahit hindi kami naniniwala dun I’m happy kasi magkasama kami in buying gifts for our love ones. Kahit super pagod sa dami ng tao :D
I will always love you. Thank you for loving me and my family AS ALWAYS :D I indeed found the right man for me :D
Yesterday e umalis kami ni Paulo for Christmas shopping (Gonna post different blog about that).Then after that e umuwi na kami with a big smile with our face.
Nung pauwi na ako ay may nangyari na kakaiba sa akin.
Kasi nung umaga yun sinakyan ko bus na paluwas ng Marilao, Bulacan e yun din yun bus na nasakyan ko pauwi. Grabe’ng coincidence lang.
Pinapasok nila ako sa harap ng bus at nagparinig na kung sino man gentleman e paupuin naman ako,syempre napaupo naman ako pero sa harap pa din. Nagtataka lang ako kasi hindi naman usual na gawain yun ng driver ng bus at ng kundoktor sa mga pasahero nila, sad to say minsan nga wala silang pakielam sa mga pasahero nila kahit super sikip na at lahat lahat.
Nagtataka din ako kasi the whole time na inaabot ko yun bayad ko ay ayaw niya kunin. Kinausap ko na si kundoktor na magbabayad na ako then sinabi niya “Ate, natatandaan mo yun sinabi ko sayo nung bumaba ka ng bus kanina’ng umaga sabi ko iintayin kita? Ayan huh! Inintay kita. Kaya libre na lang pamasahe mo. Rexel nga pala, sa pasukan hihintayin ulit kita”.
Then I was like @_@.. Oh my ano gagawin ko? Ano sasabihin ko? Lahat kasi ng nasa harap ng bus e nakatingin sa akin. Yun iba nakangiti at yun iba naman e parang nagtataka. And finally nag concede na lang ako at nagpasalamat na lang.
Ang awkward lang kasi the whole time na nasa byahe kami e hindi siya umaalis malapit sa akin at nakatingin lang habang kausap yun driver. Ang creepy lang sa feeling. Tinext ko agad si boyfie sa mga nangyayari and update him para hindi siya mag alala sa kalagayan ko.
Thanks God at nakauwi naman ako na maayos. What a creepy and happy day :)
————————————————————————————————————————————
Siguro nagtataka kayo sa itsura ni Mr. Kundoktor.
Kung titignan mo si Mr.Kundoktor aakalain mo na College student lang siya. Average looking guy.
